اين كه وبلاگی كه در فاصله انتخاب شدنش و ايجادش، تنها 2 تا 3 ماه فاصله بوده است، صحيح يا نادرست انتخاب شده است و موضوعات وبلاگ‌های برتر و نويسندگانش چه كسانی هستند، فعلا اهميت خاصی ندارد. چرا كه فعلا تلاش رسانه‌های تخصصی فناوری اطلاعات و ارتباطات كشور در پويا كردن سايبر و ارتقای راهبردی فعاليت‌های اينترنتی در كشور و حركت به سمت و سوی فراگير نمودن اينترنت در بخش‌های سخت‌افزار، نرم‌افزار، آموزش و دسترسی به آن است تا بستر برای فراهم شدن يك جامعه الكترونيكی كه در آن هر عضو جامعه ميليونی ايران همانند كشورهای پيشرفته دنيا، دارای يك پست الكترونيك و امكانات تقريبا رايگان اتصال به شاهراه جهانی تور گسترده (اينترنت) گردد. حضور در شاهراه جهانی وب، به نوعی و به قولی، حضور در همه جا و حضور در كل جهان ارتباطات است كه امروزه از رسانه‌های سنتی به رسانه‌های الكترونيكی تغيير جهت داده است.

   مارشال مك لوهان فقيد، كه او را پدر رسانه‌ها می‌دانند معتقد است، رسانه همان پيام است. اكنون در فضای موجود هزاره سوم، بايد اظهار داشت، حضور آنلاين، همان پيام است. وقتی متوجه می‌شويم كه فلان شخص حقيقی يا حقوقی، نوعی حضور آنلاين در اينترنت دارد، بالبطع متوجه خواهيم شد كه وی، پست الكترونيك، دسترسی انلاين به وب، صفحات شخصی الكترونيكی و غيره را دارد، پس می‌شود با او در فضای مجازی ارتباط برقرار كرد و اين ارتباط به مراتب سريع‌تر، سهل‌تر و ارزان‌تر از ارتباطات فيزيكی خواهد بود. پيام اينترنت، البته نه آن اينترنتی كه در انحصار خبری و اطلاعاتی غرب باشد، عبارت است از ايجاد بستری برای ارتقای كوانتومی فعاليت‌های اعضای جامعه جهانی كه امروزه به واژه دهكده جهانی

تغيير نام داده است. عناصر فعال و سازنده اين پيام ، همانا سرعت، دقت و كيفيت و انلاين بودن به تمامی مفاهيم و معانی است. با اين حساب ، همانطور كه امروزه تلويزيون، به عنوان گسترده‌ترين رسانه جمعی در ميان حجم وسيعی از ساكنان كره خاكی قرار گرفته است و انرا مستحكم‌ترين رسانه فراگير و غير قابل تغيير حتی در برابر گسترده‌ترين رسانه انلاين جهان ( اينترنت ) برمی‌شمارند، لكن، در مواجهه به بحث اينترنت، بايد به قابليت‌هايی توجه كرد كه با تلويزيون امكان دست يابی به آن وجود ندارد. تلويزيون بزرگ‌ترين نقطه ضعفی كه دارد در قياس با رسانه اينترنت، موضوع مهم عدم وجود قابليت‌هايی برای حضور گسترده، رايگان و آنلاين مخاطب در آن و نقش داشتن در تهيه و توليد برنامه و اطلاعات، به عنوان ابزارهای بی‌بديل دهكده جهانی می‌باشد. با توجه به اين مسئله، اينترنت باابزارهايی كه در اختيار مخاطبان سنتی قرار داد، شيوه‌های جديدی را در تهيه، توليد و انتشار اطلاعات تعريف و پياده‌سازی نمود و با كمترين ابزار، بيشترين تاثير را بر روی دستيابی به حجم گسترده‌ای از اطلاعات منتشر شده ميلياردی، برای اعضای جامعه جهانی زمين، به ارمغان آورد . بالبطع، وبلاگ، يا به قولی، يادداشت‌های روزانه هر عضو جامعه جهانی اينترنت ، نمونه‌ای از چنين ارمغان‌های نوين است . حضور اينترنتی ، ابزار اينترنتی و فكر اينترنتی می‌طلبد و هر كس، اين 3 عنصر اساسی را در اختيار داشته باشد، می‌تواند به بودن - به آن مفهوم حضور مجازی در دنيای كنونی ارتباطات و اعمال رای و نظر فراگير - در رسانه جديد هزاره سوم ، اميدوار باشد و از خصيصه‌هايی كه بودن در رسانه اينترنت برای هر مخاطبی به ارمغان می‌آورد ، از بعدهای مادی و معنوی استفاده كند. زمانی برای برقراری ارتباط با يك استاد دانشگاه در فلان مركز علمی اروپا، آسيا يا آمريكا، و دريافت پاسخ از وی، می‌بايست مدت‌ها در انتظار به سر برد و هزينه‌های بالايی را صرف كرد. اما امروزه با صفحات شخصی و وبلاگ‌ها، می‌توان مسائلی را طرح و ساعاتی بعد ، پاسخ آنرا در صفحه شخصی يا وبلاگ يا حداقل بر روی پست الكترونيك دريافت كرد. خواه اين ارتباط، جهت دريافت راه حلی برای يك مسئله علمی باشد و يا پذيرش و انجام يك پروژه خاص و پردازش و بررسی اطلاعاتی و فنی بر روی آن . فرقی نمی‌كند. بخش پاسخ رايگان سايت گوگل و برخی سايت‌های مشهور ديگر، كه سوالات كاربران را بصورت مجازی و توسط متخصصانی كه عضو جامعه علمی مجازی آن‌ها هستند، پاسخ می‌دهد ، اين شبهه را به يقين تبديل می‌كنند، كه تا سال‌های آينده ، برای هر پرسشی كه خيلی خيلی تخصصی نباشد، يك گزينه صحيح برای سوال كننده، ظرف چند دقيقه پيدا خواهند كرد و اين همان رستاخيز رسانه‌ها است كه امروزه پديده وبلاگ، يعنی نوشتن نظرات خود، بدون طراح وب بودن در فضای سايبر، آنرا عملی خواهد كرد . بنابراين توجه به كاركردهای وبلاگ، چه در بحث دريافت پاسخ‌های عمومی و تخصصی با جست‌وجو در ميان هزاران دفترچه يادداشت الكترونيكی كاربران و چه در بحث، پاسخ گو شدن الكترونيكی ارگان‌های رسمی و خصوصی يك جامعه در فضای سايبر ، از اهميت بسزايی برخوردار است .

   به هر حال برگزاری نخستين دوره انتخاب برترين وبلاگ‌های فارسی در اينترنت، تجربه‌هايی را در اختيار برگزار كنندگان قرار داد كه بسيار مفيد و ارزنده بود. اولين تجربه، انتخاب صحيح ميزبانی پرقدرت با پهنای باند كافی و اطمنيان از عدم دان شدن سايت با بررسی منحنی‌های پيك ترافيكی سايت توسط وب مستر و رعايت مسائل امنيتی مربوطه است. دومين تجربه، بررسی و پياده‌سازی راه حل‌هايی برای جلوگيری از بوجود آمدن شيوه‌ای برای ارائه چندين رای توسط يك كاربر به يك موضوع مشخص است كه البته اين معضل را نمی‌توان به راحتی حل كرد. اما شيوه‌هايی مانند برگزاری مسابقه با استفاده از ابزارهايی كه كاربر را مجبور به ارائه يك رای به يك موضوع می‌كند مانند كارت‌های الكترونيكی خاص و يا رديابی آی‌پی يك شركت كننده، وجود دارد كه اين موارد نيز زمانی قابل اجرا می‌باشد كه تغيير صحيحی در روش ارائه دسترسی‌های اينترنت به افراد داده شود تا هر فرد نسبت به كد كاربری خود زمان اتصال به اينترنت و رای دادن و آی پی اختصاصی مرتبط باخود مسئول باشد و قس علی هذا .

   تجربه سوم را بايد در لزوم ايجاد نهادی برای تصدی‌گری برگزاری اين مسابقات و آزمون‌ها در كشور دانست كه بتواند با تعريف يك مسابقه يا آزمون آنلاين و كنترل بر آن، فكر تمامی جوانب و معضلاتی كه به ان اشاره شد را بكند. درحقيقت، در برگزاری يك مسابقه انلاين، همانطور كه در قبل نيز توضيح داده شد، امكان رای دادن مكرر یك كاربر به يك نامزد وجود دارد و اين در حقيقت همان معضلی است كه نظر سنجی‌های انلاين و مسابقات انلاين را بی‌ارزش می‌كند. را حل چيست ؟

   پاسخ به اين سوال، بسيار تخصصی است و از عهده نگارنده حقير خارج است و قطعا يك رسانه نبايد، فضايی برای ارائه نقطه نظرات شخصی يك فرد غير كارشناس باشد. اما روش‌هايی كه در نظر می‌تواند صحيح قلمداد شود و جو بی‌اعتمادی حاكم بر روند برگزاری مسابقات آنلاين را تغيير دهد موارد مختلفی هستند كه در زير به نمونه‌هايی از آن اشاره می‌شود .

   راه حل ديگری كه بايد در اجرای صحيح مسابقات انلاين به آن اشاره كرد ، كمی تخصصی‌تر و دقيق‌تر و به نوعی كلی‌تر از بند الف است كه بيشتر به جنبه‌های اجرايی قضيه نگاه می‌كند. به هر حال بايد اين نكته را پذيرفت كه حضور در رسانه اينترنت، يعنی حضور در جامعه جهانی فناوری اطلاعات. قطعا هر جامعه‌ای 7 عضوهايی دارد و اين جامعه، برای رعايت حقوق اعضای آن، قوانين و مقرراتی را اعمال می‌كند كه تخطی از آن، جرايم خاص خود را دارد. برای فضای اينترنتی نيز بايد در داخل كشور، قوانين و مقرراتی بر اساس نيازها و نه بر اساس احساس‌ها و خط‌های جناحی!، راهكارهايی تعبيه و با يك ضامن اجرايی دنبال گردد. به عنوان مثال ، اگر قرار باشد هنگام دريافت دسترسی اينترنت، يك آی پی معتبر داشته باشيم و هنگام دريافت اعتبار اينترنتی مربوطه از يك آی اس پی خاص، نسبت به اطلاعاتی كه می‌دهيم از خود و فعاليت خود، مسئول باشيم، زمانی كه فرمی را در اينترنت پر می‌كنيم و در مراسمی، مسابقه‌ای، نظر سنجی خاصی و غيره شركت می‌كنيم ، مجبور و موظف هستيم قوانينی را كه پذيرفته‌ايم ، اجر ا كنيم تا حقوق خود و ديگران را در فضای سايبر حفظ كنيم. با احتساب اين مهم ، هر كس در برابر اطلاعاتی كه در اينترنت ارائه يا منتشر می‌كند ، مسئول است . بر اين اساس ، اگر در قانون شركت در مسابقات اينترنتی كه شركت كننده و برگزار كننده آن تعريف شده باشد و روش اجرايی و قضايی آن ، هر كاربری امكان رديابی توسط مراكز رسمی و مسئول مربوطه را خواهد داشت و صحت برگزاری مسابقات به اين شرايط ، تا حدی زيادی به واقعيت ، نزديك خواهد بود . البته نبايد اين رديابی را منجر به ايجاد بستری ناامنی در اينترنت بدانيم . اين ذات اينترنت است كه دنيای مجازی را برای كاربران خود قانون‌مند می‌كند و مغاير با اصولی است كه اينترنت را سانسور می‌كند. در حقيقت قانون داشتن، سانسور شدن نيست ! به هر حال استفاده از تجارب ساير كشورهای موفق در اين حوزه و فراهم كردن راهكارهايی اجرايی و مناسب در كشور ، با تغيير روش‌های سنتی كنونی در ارائه خدمات اينترنتی ومسائل مرتبط با آن ، با حضور پر رنگ‌تر دولت و حمايت‌های بيشتر از بخش خصوصی، می‌تواند افق‌های نوينی را در گسترش و فراگير شدن اصولی و حقوقی اينترنت در ايران ، كه تا كنون لجام گسيخته حركت می‌كرده است ، ارائه كند. به هر حال نمی‌توان در ورطه اينترنت يعنی آزادی اطلاعات، هر چه می‌خواهيم منتشر كنيم و به هيچ اصولی پايبند نباشيم . اين مهم ، رسالت واقعی اينترنت را نيز خدشه دار می‌كند .

   به هر حال حركت شروع شده، خوب و قابل تقدير است. اگر بخواهيم اين روند را ادامه دهيم، بايد تغييرات اصولی و غيرمقطعی در شيوه‌های مربوطه به فناوری اطلاعات در كشور پياده و اجرا كنيم كه بی‌شك، عزم ملی می‌طلبد. وبلاگ به عنوان رسانه‌ای جديد، روابط عمومی هر شخصيت حقيقی يا حقوقی در اينترنت خواهد بود و قانون‌مند كردن آن، به مفهوم سانسور و مقابله با آن است. پس در نگاه كلی به مسابقه وبلاگ‌ها بايد اظهار داشت كه در وهله اول، بايد متولی اختصاصی برای اين گونه برنامه‌ها كه در آينده اپيدمی خواهد شد، پيدا شود، و ثانيا ، برگزاری صحيح مسابقات آنلاين، جز با قانون‌مند شدن فعاليت‌های اينترنتی كاربران و شركت‌ها و موسسات ارائه دهنده خدمات مربوطه و تعريف قانونی بر مبنای نيازهای روز كشور با ضامنی قضايی و مطمئن و فرهنگ سازی بهينه‌رسانه اينترنت در كشور، امكان پذير نخواهد بود . اصلی كه پيروزی اخير كشورهای موفق در فناوری اطلاعات جديد را بر اساس محورهای پولادين آن استوار كرده است و اميدواريم در فضای سايبر ايران زمين نيز، جهت تحقق آمال‌های فردا، به سوی عملی شدن رهنمون گردد . شاخصی كه در صورت عملی شدن حقيقی آن ، حذف معضلات كپی رايت، افزايش اشتغال در كشور و امنيت اطلاعاتی را برای حريم كاربران ايرانی مهيا خواهد كرد و امكان برخورد با متخلفان مربوطه را فراهم می‌كند . در حقيقت برگزاری مسابقه وبلاگ‌ها و معضلات آن ، تجربه ممتازی بود كه بايد مورد بررسی كارشناسی قرار گيرد و ماهنامه دنيای كامپيوتر و ارتباطات را بايد در كسب اين تجربه، دخيل دانست. آيا مسابقه برترين وب سايت‌های فارسی در اينترنت، روزی عملی خواهد شد ؟

گزينه صحيح اين است: قانون و فكر اينترنتی می‌خواهد . . .