دانش/صنعت اينترنت در ايران، كودكی خود را پشت سرمی‌گذارد تا دوران بلوغ و جوانی را تجربه كند، و تازه آن زمان خواهد بود كه بايد منتظر ثمرات مبارك آن بود. نتايجی كه می‌توانند حتی برخی شالوده‌هاي موجود جامعه را نيز دگرگون كنند، چرا كه اين تكنولوژی برای ما، فارغ از ابعاد علمی/صنعتی، نوعی «رسانه» نيز تلقی می‌شود. اين نكته شايان توجه است كه عليرغم مخالفت‌هايی كه با اين تكنولوژی، در ذهن و ضمير برخی منصب‌داران ما نهفته است (و گاه موفق به بروز آن نيز گشته‌اند) اين فناوری در ميان پديده‌های ارتباطی و اطلاع‌رسانی تازه‌ای كه وارد جامعه ما شده‌اند، از بختياری بيشتری برخوردار بوده كه توانسته خود را به سلامت به اين مرحله برساند، به طوری كه اكنون غالباً با آن موافق (يا موافق‌نمـا!!) هستند. ولی می‌توان حدس زد كه هرچه بيشتر پيش‌رويم، و تاثيرات اينترنت روشن‌تر گردد، اين جماعت تشنه‌تر مترصد يافتن دستاويزهايی براي نفی آن، و سپس حمله به اين نهال نوپا می‌شوند. آن وقت است که می‌توانند از همه سو سازهای مخالفت را كوك كرده و اركستری جنجالی برپا كنند. سؤال اين است كه برای چنين اركستری، چرا خود ما اشتباهاً پيش‌درآمد اجرا می‌كنيم؟
   كمی دقت نشان می‌دهد كه رگه‌ای از منفی‌بافی در زمينه اينترنت در رسانه‌ها در حال رسوخ است، كه می‌تواند تصويری سياه، خطرناك و زيان‌آور از اين پديده را ترسيم و تعميم دهد، تا آن وقت بتوان به سهولت فاتحه آن را خواند!

   به عنوان مثال، اين خبر معمولی و متداول منتشر می‌شود كه يك باند تبهكار اقتصادی كه مشغول كلاهبرداری و جعل با پوشش ارائه الماس و... بوده‌اند به دام پليس افتاده‌اند و... كه اتفاقاً يك سايت هم داشته‌اند! هر چند موضوع بيشتر در حد مطالب صفحات حوادث روزنامه‌هاست، و از سوی ديگر مطلعين اين پرونده هم اذعان می‌كنند كه اصولاً جنبه اينترنتی كار، بسيار حاشيه‌ای و بی‌اهميت بوده و با هك شدن سايت، هيچ تاثيری در فعاليت اين گروه ايجاد نشده و... ولی ناگهان تمامی خبر و حواشی آن(حتی بخش‌هايی كه جزئيات بی‌اهميت و بی‌ربط حادثه بوده) به يك خبر و اتفاق مفصل و مهم و درجه اول در حوزه IT كشور بدل می‌شود كه برای مدتی هم تيتر می‌گردد!

   نمونه ديگر: چندی پيش، خبری منتشر شد مبنی بر اين كه گروهی جوان توسط پليس دستگير شدند كه از طريق اينترنت در كوه‌های شمال تهران قرار می‌گذاشتند و سپس از آنها سوءاستفاده می‌شد! جالب اين كه غالب كاربران و وبلاگ‌نويسان (كه اكنون عملاً به كاربران اصلی حوزه اينترنت كشور بدل شده‌اند) اطلاعی از چند و چون قضيه نداشتند، و خبر برايشان مبهم بود، بنابراين بهتر ديدند كه به آن توجهی نكنند؛ يعنی از نظر افكار عمومی كاربران، اين موضوعی نادر (و كمی عجيب) و قابل صرفنظر بوده و است.
   ولی حالا نگاه يک نويسنده در همشهری جوان 25 اسفند را (در بررسی IT در سال 81 در کشورمان) در اين خصوص بخوانيد:
  «...در اسفند ماه خبری مبنی بر دستگيری يك باند اغفال زنان و دختران از طريق اينترنت به گوش رسيد. اين باند در چت‌روم‌ها با زنان و دختران جوان ارتباط برقرار می‌كردند آنگاه در يك قرار عمومی آنها را از نزديك می‌ديدند و به آنها وعده سفر به كشورهای خارجی را می‌دادند. هم اكنون قرارهای عمومی در بين جوانان چت‌باز و وبلاگ‌نويس رواج يافته و در بسياری از اماكن عمومی نظير كافی‌شاپ و پارك‌ها، فرهنگسراها و رستوران‌ها، اين قرارها به صورت هفتگی يا ماهانه انجام می‌شود...»
   جالب اين كه خبر منتشر شده رسمی هم تا اين حد مشروح نيست، و معلوم نيست كه صاحب اين نوشته آنها را از كجا كسب كرده، مثلاً در خبر رسمی، فقط سخن از جوانان و نوجوانان بوده و نه زنان! حال اين كه چه نيازی به افزودن اين كلمه به اصل خبر وجود دارد معلوم نيست. همچنين نويسنده بلافاصله و بدون توجه به بازتاب و نتايج، تصويری ارائه می‌دهد كه گويا كاربران و وبلاگ‌نويسان ما به طور منظم و مداوم در كافی‌شاپ‌ها و پارك‌ها و... در اين نوع قرارها و گردهمايی‌ها جمع شده‌اند و نتيجه منطقی می‌توان گرفت كه همه اين جمع‌ها بالقوه آبستن اين خطرات است، (طبعاً در اين نگاه، ديگر اشاره به جمع وسيع و باشكوه 16 اسفند وبلاگ‌نويسان در كمك به كودكان بی‌سرپرست، محلی از اعراب ندارد!)

    يا برای نمونه ای ديگر، اين نوشته را ببينيد.

    به نظر می‌رسد گرايش به نوعی «حوادث‌نويسی» در بين نويسندگان حوزه اينترنت كشورمان در حال سربرآوردن است! طبيعتاً در اين نوع نوشتن، نيازی به يك هدف و تعهد الزامی نيست، و مقصود همانا ايجاد هيجان و جلب مخاطب است؛ و از طرف ديگر داشتن تخصص و تجربه در اين زمينه هم برای نوشتن ضروری نيست؛ اين هم شايد اين يكی از آفات افزايش كمی تعداد نشريات اين حوزه است.

   بديهی است كه منظور اين نوشته، به هيچ وجه ناديده گرفتن جرائم احتمالی، و نيز بی‌توجهی به خطرات بالقوه در اين حوزه نيست، و حتما اين مسئله بايد توسط متخصصين و با لحاظ كردن همه شرايط و لوازم ضروری بررسی و پيگيری گردد، بلکه مقصود، توجه دادن به اين نکته است که افزايش و گسترش اين نوع نگاه و نگارش، موجوديت اين تکنولوژی را در کشورمان در معرض تهديد جدی قرار می دهد.