چگونه ممكن است جلسه‌ای كه با كمال نااميدی و نهايت استيصال شروع شده، با اميد فراوان خاتمه يابد؟ اين شگفتی در همايش سراسری ISPهای ايران اتفاق افتاد.

    در حالی كه 2 روز قبل، صدری مدير امور ديتای شركت مخابرات ايران طی مصاحبه‌ای، اتمام زمان قانونی ISPها برای گردن نهادن به مصوبه شورای انقلاب فرهنگی را با تحكم به آنان گوشزد نموده بود، مديران انجمن صنفی SPها و نيز مسئولين شرکت های اين صنف گرد هم آمده بودند تا بلكه برای آخرين بار سخنی بگويند، هرچند اميدی به تأثير آن نداشته باشند.

    مصطفی محمدی دبير اين انجمن، با بيان تاريخچه و گزارشی از شكل‌گيری آن، در جمله پايانی خود كه می‌شد  استيصال را از آن دريافت گفت: «ای كاش وزير پست و تلگراف و تلفن، به جای افتتاح 1450 كيلومتر فيبرنوری بين پاكستان و افغانستان و ايران، شاهراه گفت‌وگو بين دولت و بخش خصوصی را می‌كشيد!».  همچنين در حالی كه هيچيك از مديران وزارتخانه مزبور با وجود دعوت رسمی رغبتی به حضور در اين همايش نشان نداده بودند، تعدادی از مديران اين صنعت به طرح سؤالات بی‌پاسخگوی خود پرداختند.

    اين فضای يأس‌آميز، زمانی تغيير يافت كه موسوی خوئينی نماينده پارلمان شروع به صحبت نمود. موسوی در سخنانش-كه داغ‌ترين از نوع خود بود- ضمن حمله شديد به صدری، و بی‌وجاهت و غيرقانونی دانستن وی در اين زمينه، شركت مخابرات ايران و مركز ديتا را «بنگاه اقتصادی» خواند كه همانند ديگران فقط موظف به ارائه خدمات بوده، و حق هيچگونه قانونگذاری و تعيين تكليف برای ديگران و به ويژه بخش خصوصی را ندارند. وی همچنين با اعلام مخالفت كميته تخصصی پارلمان ايران با تصدی وزارت پست و تلگراف و تلفن بر IT در كشور، اذعان کرد که : «اينترنت در ايران توسط بخش خصوصی رشد كرده است». موسوی مجدداً با غيرقانونی خواندن مصوبه اخير شورای انقلاب فرهنگی، از انجمن و دست‌اندركاران اين صنعت خواست كه با انگيزه و با آرامش، پيگيری خواسته‌های خود را ادامه دهند و حمايت مجلس را از آنان اعلام كرد.

    شركت كنندگان نيز با تشويق فراوان وی، اكنون انگيزه فراوانی به تداوم فعاليت خود داشتند، به همين خاطر به سرعت به تغيير و اصلاح قطعنامه پايانی خود پرداختند!

    شايد اين پايان نيمه نخست اين بازی بود.