|
گام برداشتن در زمينه صنايع فضايی میتواند
هركشوری رابا دستاوردهای جديدی روبروكند كه اين دستاوردها باعث ارتقای سطح تكنولوژی درآن كشور میگردد.
آيا رفتن به سراغ ماهواره زهره شروع اين حركت است ياخير؟! تاكنون كسی به وضوح دراين باره سخن نگفته،
شايد هم لازم نبوده است. واقعيت اين است كه:
دفاع از حقوق فضايی كشور حق ايران است. رفتن به سراغ تكنولوژی فضايی حق مردم و كشوراست. مااز نظر توان بالقوه مالی، نيروی انسانی و… میتوانيم
به اين مهم بپردازيم. ما نيازمند رفتن به سمت تكنولوژی فضايی هستيم.
واما:
يك نهاد و متولی مشخص دراين خصوص نداريم. مديريت پويا و توانايی دراين امرحاكم نبوده است. در زمان مقتضی تصميم قاطعی نگرفتهايم.
چندين سال (بيش ازيك دهه) است كه از ساخت وپرتاب ماهواره زهره سخن میگوييم،
ازمدارهای اختصاص يافته به ايران ازطرف ITU، انقضای مدت مجوز، اهميت استراتژيك مدارهای زمين آهنگ(مداری بافاصله تقريبی 36000 كيلومتر كه همواره يك نقطه
خاص از زمين را تحت پوشش قرارمیدهد و با آهنگ زمين میچرخد)،
رشد سريع كشورهای منطقه دراين زمينه، دارای توجيه فنی و اقتصادی بودن آن و… اگر واقعاً موارد فوق درست و دارای اهميت است، پس چراكار را زود تمام نمیكنيم
تا هزينه فرصت (هزينه ازدست دادن زمان)، سود آن را از بين نبرد! آنچه كه مسلم است شنيدن
صحبتهای همه افراد ذينفع و ذيربط(مدافع و مخالف) اين
بحث شنيدنی و قابل تأمل است:
ماهواره زهره، باپوشش داخلی كاربردهای بسيار محدودی دارد. مشكل ارتباطی چندانی به لحاظ وسعت كشور وجود ندارد،
واين ارتباط ازطريق روشهای مخابراتی
ديگری نيز برقرار میشود،
لذا ضرورت چندانی برای مخابرات ماهوارهای
بهاين وسعت نداريم. ظرفيتهای
فعلی مخابرات عمدتاً خالی است، پس چرا ماهواره جديد بااين همه هزينه؟ ارسال ماهواره تجاری نيست(تعداد ترانسپوندرها غير اقتصادی است). طرف قرارداد تجربه كافی در اين زمينه ندارد و فقط يك دلال است. ازلحاظ امنيتی داشتن ماهواره مستقل میتواند
مشكلات و خطرات زيادی داشته باشد. میتوان
سيستم درحال خريد را باقيمت پايينتری
نيز خريداری كرد. اجاره ترانسپوندرها از نظر هزينههای
خريدو نگهداری به نفع ماست، زيرا از قيمت خريد ماهواره كمتر است.
نظرات مقابل:
ساليانه برای اجاره ترانسپوندرهای مختلف ازكشورهای خارجی مبالغی پرداخت میشود
كه میتوان آن را صرف ساخت يك ماهواره كرد،
زيرا اين كار ازنظر ملی ارزشمند خواهدبود. طرح دارای توجيه فنی ـ اقتصادی میباشد. چنانچه منابع رادرخارج پيداكنيم و ITU نيز قانع شود،
میتوان ازاين ماهواره برای خارج ازكشور نيز استفاده
كرد. ماهواره هم در امور نظامی و هم در امور غيرنظامی به كار گرفته میشود. حفظ نقطه مداری از طرف شورای عالی امنيت ملی تاكيد شده است. دررابطه با ماهواره زهره ، برنامه مستقلی مبنی برانتقال دانش و فن درزمينه ماهواره وجوددارد. اوضاع و احوال منطقه، كشور و وضعيت روسيه ايجاب میكند
كه ايران قراردادی باروسيه ببندد. توجيه فنی ـ اقتصادی يك پروژه(مستقل از اهميت استراتژيك و امنيتی مسئله) كارچندان مشكلی نيست، ازاين رو میتوان
از موافقان و مخالفان طرح خواست تابه طور شفاف به تبيين مواضع خودبپردازند. اين امر برای تصميمگيری
اصلی مهم است اما به سادگی محقق میشود كه آيا طرح توجيه
فنی اقتصادی دارديا خير؟ اما مباحث ديگر، دارای ظرايفی است كه نهادهای مسئول موظف به تصميمگيری
سريع و قاطع میباشند و اين امر با تاخير زيادی انجام
گرفته است. در حقيقت همه از اعلام تصميم خود طفره میروند.
خوشبختانه هيئت محترم دولت مسئوليت همه راكم كرد و باانجام پروژه موافقت نمود.
حال كه كشور مصمم به اجرای پروژه است يك مبحث بسيار جدی پيشروی
مجريان آن وجود دارد و آن ايجاد نهاد مناسب برای انجام پروژه، پيگيری آن و... است، سئوالاتی به ذهن میرسد:
آيا مانهاد اجرا و نظارت برپروژه راداريم؟ آيا اين نهاد توانايی انجام اين وظيفه رادارد؟ آيا برنامه روشنی برای اجرای پروژه و نظارت بركار پيمانكاران وجود دارد؟ آيا نيروی انسانی مناسب برای اين كار ساماندهی شدهاند؟ آيا تجربيات بدست آمده را میتوان
به گونهای نهادينه كرد تا در آينده
مورد استفاده قرارگيرد؟ هيئت محترم دولت با اجرای پروژه موافقت كرد، بحث مسائل فنی برعهده دستگاه اجرايی است، آيا ملاحظات فنی به درستی
رعايت میگردد؟ عمر ماهواره زهره 12 تا 25 سال است، آيا از هماكنون
برای دوره بعدازآن برنامه مشخصی وجود دارد؟ و…
پاسخگويی به اين سئوالات میتواند
خيلی ازابهامات رامرتفع نمايد، و اميدواريم مسئولان محترم وزارت پست و تلگراف و تلفن در راستای اجرای تكاليف قانونی خود،
بيشتر از گذشته به اين امر بپردازند. با استفاده از اخبار خبرگزاری ايسنا
در همين رابطه:
-قرارداد
زهره يكی از افتخارات وزارت پست و تلگراف و تلفن است، با تمام توان
در مراحل انعقاد و اجرا دنبال خواهد شد.
-ماهواره
زهره و باند مسکو |
