در شماره گذشته ماهنامه و در بخش «سايه روشن»، مقاله‌ای در مورد «وبلاگ» به چاپ رسيد. در اين مقاله، پی از اشاره به افزايش نمايی حجم اطلاعات موجود در سايت‌های گوناگون اينترنتی، و به دنبال آن، دشواری يافتن اطلاعات مورد نياز، پديده جديدی كه گونه‌ای راه حل خلاقانه برای اين مشكل به شمار می‌رود مورد بحث قرار گرفته بود.

   موضوع از اين قرار است كه فراوانی اطلاعات و تنوع سليقه‌ها، جست‌وجو كنندگان در شبكه(يا «وبـگردها»، اصطلاح جالبی كه حاصل ذوق يكی از روزنامه‌نگاران فعال در اين عرصه است)را به سوی همانندسازی يادداشت‌برداری و عرضه نوعی از خاطرات‌نويسی در اينترنت سوق داده ايت؛ در اين نوع از يادداشت‌نويسی، هدف، ارائه نشانی مراكز و سايت‌هايی است كه نويسنده به تازگی آنها را كشف نموده‌است، و علاقه‌مند است كه آنها را به خوانندگان «وبلاگ» خود(كه معمولاً ثابتـند) نيز نشان دهد، اين يادداشت‌ها(كه البته بمانند يادداشت‌های معمولی، با بروز علائق، احساسات و نظرات شخصی نيز همراه می‌شوند) معمولاً به صورت منظم(روزانه، و يا حتی چندين بار در روز-همانند گزارش‌نويسی از جست‌وجو در اينترنت-) در روی صفحات شخصی آنها قرار می‌گيرد، و خوانندگان را به سوی خود جلب می‌نمايد.

   از آنجا كه اين پديده، می‌تواند در شبكه جهانی و به‌هم‌تنـيده اطلاعات، نويد دهنده نقاط كاملاً شخصی و خصوصی باشد، و در اقيانوس عظيم اطلاعات، نقطه روشنی از بروز و ظهور جزيره‌های «فرديت» باشد كه در آنها، هر كس فقط اطلاعات باب ميل خود را می‌يابد، و از شر اطلاعات اضافی ناخواسته(كه گاه بخش زيادی از منابع او را به هدر می‌دهد) در امان است، بديهی می‌نمايد كه مورد اقبال نيز واقع گردد. توسعه سريع اين پديده، و افزايش تعداد اين‌گونه صفحات، به خوبی همين اين را ثابت می‌كند.

   نكته جالب اين كه بلافاصله پی از درج اين مقاله در ماهنامه، نويسنده آن همتی نمود و وبلاگ خود را با نام نخستين وبلاگ فارسی براه انداخت؛ به زودی وبلاگ‌های ديگری نيز به ميان آمدند و اعلام وجود كردند و شمار اين گونه صفحات فارسی را افزايش دادند؛ هر چند نويسنده، به زودی ادعای اولين بودن را پس گرفت، اما بدون شك نقش او را در ترويج اين ايده نمی‌توان ناديده گرفت؛ اكنون ديگر می‌توان اطمينان داشت كه شاهد گسترش اين پديده در كشورمان-و به طور كلی به زبان فارسی- خواهيم بود.