نزديك به 3 سال از برنامه سوم توسعه اقتصادی و اجتماعی و فرهنگی می‌گذرد. رويكرد اصلی بخش مخابرات در اين برنامه حضور بخش خصوصی در ارايه خدمات مخابراتی است. سوال اين است كه چگونه می‌توان بخش خصوصی را شناخت و ارزيابی كرد؟ آيا مكانيزم مشخص و تدوين شده‌ای برای اين امر وجود دارد؟ اگر يك سرمايه‌گذار خارجی بخواهد با يك شريك داخلی نسبت به ورود به بازار مخابرات اقدام كند از كجا بايد شروع كند. اگر يك سرمايه‌گذار داخلی(صرفا سرمايه‌گذار نه متخصص) بخواهد در عرصه مخابرات سرمايه‌گذاری نمايد با چه معياری بايد به سراغ متخصصين اين حوزه بيايد؟!

   اگر دولت و شركت‌های دولتی بخواهند تجهيزات و يا خدماتی را خريداری نمايند با مكانيزم مناقصه وارد می‌شوند و معمولا براساس پارامترهای خاصی ( كه عمدتا غيرشفاف، غير قابل اندازه‌گيری دقيق و در نهايت غير قابل پاسخگويی است) نسبت به ارزيابی و انتخاب طرف قرارداد خود اقدام می‌نمايند كه گاه حرف و حديث‌هايی پشت سر اين قضايا است كه رقبا برای همديگر ايجاد می‌كنند و معلوم نيست كه طرف قرارداد بهترين از نظر كيفيت ارائه خدمات و مناسب‌ترين از نظركميت باشد؟

   تدوين نظام مهندسی مخابرات از سوی مراجع رسمی و ذيصلاح ( با همكاری وزارت پست و تلگراف و تلفن، سازمان مديريت و برنامه‌ريزی كشور و نمايندگان انجمن‌های صنفی) می‌تواند خلا نياز به معيارهای ارزيابی داشتن شرايط يك شركت خصوصی را می‌ناميد. در كنار تدوين نظام مهندسی مخابرات تعيين صلاحيت و رتبه‌بندی شركت‌های بخش خصوصی توسط مديريت و برنامه‌ريزی كشور ( مبتنی بر اين نظام) نه تنها به دولت كمك می‌نمايد تا طرف قرارداد خود را از ميان بهترين‌های موجود انتخاب نمايد بلكه به سرمايه‌گذاران و همچنين متقاضيان خريد خدمت غير دولتی نيز اين امكان را می‌دهد تا در ميان يك طيف از متخصصين كه حايز حداقل شرايط هستند دست به انتخاب بزند.

   شنيده‌ها حاكی از اين است كه نظام مهندسی مخابرات توسط واحدهای زير مجموعه وزارت پست و تلگراف و تلفن تدوين شده است و اميدوارم با مساعدت نهادهای ذيربط و نمايندگان انجمن‌های صنفی مراحل تصويب و اجرای آن هرچه سريع‌تر انجام پذيرد.